The Paleo diet

Wiadomo iż to czym się odżywiamy wpływa nie tylko na to jak wyglądamy fizycznie, ale w dużym stopniu wpływa na naszą psychikę. Odpowiedni dobór produktów, odpowiednie posiłki mogą zapewnić nam zdrowie fizyczne i psychiczne. Najważniejszym obecnie składnikiem jest kwas omega 3, o którym wspominałem tutaj.

The Paleo diet (www.thepaleodiet.com) to system dietetyczny który bazuje na wynikach badań szukających odpowiedzi na to jak żywili się nasi przodkowie. Ze względu na to, iż do rozwoju rolnictwa doszło zaledwie ok. 10 000 lat temu, nie jesteśmy przystosowani do obecnych produktów jakie spożywamy. Zostało to potwierdzone tym, iż nasze DNA nie różni się od naszych przodków z przed 40 000 lat.

Przed rozwojem rolnictwa, przed rozpoczęciem uprawiania produktów zbożowych, roślin strączkowych, chowu zwierzyny domowej nasi przodkowie nie znali chorób. Z badań wynika iż nasi przodkowie posiadali dość niski poziom tkanki tłuszczowej, dzięki odpowiedniemu doborowi produktów jakie spożywali.

Natomiast 10 000 lat temu naszła wielka zmiana, wielki bum dla naszego organizmu który ciągniemy dalej. Ilość jadanych przez nas owoców i warzyw zmalała, zmniejszyła się ilość polowań na rzecz zwierząt domowych. Wszystko to skutkowało i nadal skutkuje negatywnym wpływem na nasz organizm.

Zmieniając sposób żywienia, żywiąc się produktami do których genetycznie jesteśmy przystosowani odpowiednio będziemy odżywiać nasz organizm ciesząc się ładnym wyglądem i zdrowiem.

Wbrew myśli większości, nie będę tu pisał jak wygląda sposób żywienia w [i]Paleo diet[/i], temat ten rozwinąłem by zachęcić osoby do sposobu żywienia się jaki został zaprezentowany przez Loren’a Cordain’a w książce „The Paleo Diet”.

W książce tej znajdziecie mnóstwo informacji na temat sposobu odżywiania naszych przodków, na temat tego jak rozwój rolnictwa oraz zmiana żywienia wpływa na nas, wszystko to podpierając badaniami. W książce znajdują się również przykładowe przepisy.

Więc jeśli „gubisz” się w potoku informacji na temat żywienia, chcesz zmienić swój wygląd, polepszyć swój stan zdrowia – książka ta będzie wspaniałym wyborem.

Książkę polecam zakupić w języku angielskim, wiadomo iż na tłumaczeniu traci się na bogactwie językowym.

Przykładowe przepisy paleo diet – http://paleofood.com/
Paleolithic Nutrtion by By Jack Challem – www.thenutritionreporter.com/stone_age_diet.html

Osoby rozpoczynające przygody związane z odżywianiem, zmieniające nawyki na żywieniowe poza zakupem książki śmiało mogą skorzystać z listów wysyłanych przez thepaleodiet.com w których znajdują się odnośniki do badań wraz z krótkim wstępem, wskazówki na temat żywienia, porady.

Zapisać można się tutaj: http://www.thepaleodiet.com/newsletter/
Wymagana znajomość języka Angielski/Hiszpański

A to w skrócie o Paleo diet:
„[i]The Paleo Diet is a way of eating in the modern age that best mimics the nutrition of our evolutionary and genetic heritage – an ancestral, Paleolithic diet. For millions of years our hunter-gatherer ancestors ate combinations of lean meats, seafoods, vegetables, fruits, and nuts. But today in America, more than 70% of our dietary calories come from foods that our Paleolithic (Stone Age) ancestors rarely if ever ate … and that modern humans are not genetically adapted to eat. The result is epidemic levels of cardiovascular disease, cancer, diabetes, obesity, osteoporosis, arthritis, acne, gastrointestinal disease, and more.[/i]

Z początku ludzie paleo odżywiający się tym co zbiorą/upolują, przedostatnia postura to postura człowieka współczesnego, jedzącego współczesne przetworzone produkty, a ostatnia postura to postura człowieka współczesnego który powrócił do pradawnego sposobu odżywiania.

Jeśli tak, mówisz tej osobie że jest zbyt poważna bądź pytasz czy jest ok? Uważasz go za kogoś trzymającego się na uboczu, aroganckiego, niegrzecznego? Za wszelką cenę starasz się go wyciągnąć z domu?

Jeśli Twoja odpowiedź brzmi „tak”, oznacza to, że Twój znajomy jest introwertykiem, a Ty „nie opiekujesz” się nim odpowiednio. Nauka ostatnimi laty dostarcza nam wiele informacji na temat nawyków introwertyków. Dowiedzono nawet, iż introwertycy przetwarzają informacje w inny sposób. Jeśli należysz do introwertyków, nie jesteś sam. Introwertycy są wśród nas, trudno ich zrozumieć, a raczej ludzie ich nierozumieją przez co są tą pokrzywdzoną grupą ludzi.

Mam naimię Jonathan, jestem introwertykiem i zdecydowanie wiem o czym piszę.

Latami wypierałem się tego. Po tym wszystkim, zdobyłem odpowiednie umiejętności społeczne. Nie jestem smutny czy mizantropijny. Nie jestem nieśmiały. Uwielbiam długie rozmowy wyjawniające intymne myśli czy pasje. W końcu czuję chęć wyjścia do swoich przyjaciół i znajomych. Czyniąc tak, wyzwolony jestem od błędnych i szkodliwy stereotypów. Jestem tutaj, by powiedzieć Ci co powiedzieć swoim wrażliwym i samodzielnym introwerycznym członkom rodziny, przyjaciołom i znajomym. Pamiętaj – opłaca się zwracać uwagę na znaki ostrzegawcze.

Czym jest introwertyzm?
W nowoczesnymsensie, pojęcie to odnosi się do 1920 roku psychologa Carl’a Jung’a. Dzisiaj introwertyzm jest podstawą do przeprowadzania badań na tema osobowości. Introwertycy niekoniecznie są nieśmiali. Ci ostatni są zaniepokojeni bądź przestraszeni przy interakcjach społecznych; Ci pierwsi zazwyczaj nie. Introwertycy również nie są mizantropijni, choć nie którzy z nas są skłonni iść za słowami Sartre „Piekło, to inni ludzie na śniadanie”. Introwertycy męczą się, kontaktując się z innymi ludźmi.

Ekstrawertycy w kontakcie z inną osobą dostają kopa energetycznego. Często nudzą się samym sobą, w obu znaczeniach tego słowa. Zostaw introwertyka na dwie minuty, a sięgnie po telefon komórkowy. W przeciwieństwie do nas (tzn. introwertyków), po godzinie czy dwóch interakcji socjalnej potrzebujemy izolacji by „zregenerować siły”. Osobiście, potrzebuję 2 godzin samotności na godzinę spędzania w towarzystwie. Nie jest to antyspołeczne ani nie jest to oznaką depresji. Introwertyzm nie wymaga leczenia farmakologicznego. Dla introwertyków, samotność jest jak sen, jest dla nich pożywcza jak jedzenie.

Ile jest introwertyków?
Wyczerpujące przeszukanie badań na ten temat za pomocą google odpowiedź wynosi: 25%, bądź niecała połowa.

Czy introwertycy są nierozumiani ?
Ogromnie! „Niezwykle trudno jest zrozumieć ekstrawertykowi zachowanie introwertyka.” – piszą eksperci edukacji Jill D. Burruss i Lisa Kaenzig. Ekstrawertycy natomiast są w pełni rozumiani przez introwertyków, ponieważ spędzają Oni badzo wiele czasu w pracy, która wymaga interakcji z innymi ludźmi. Ekstrawertycy zakładają, iż towarzystwo, zwłaszcza ich własne, jest zawsze mile widziane. Nie potrafią sobie wyobrazić dlaczego niektórzy potrzebują trochę samotności: wręcz, czują się urażeni takową sugestią. Za każdym razem gdy próbowałem wytłumaczyć moje potrzeby ekstrawertykowi, nigdy nie odniosłem wrażenia, że który kolwiek z nich mnie zrozumiał. Słuchali mnie przez chwilę, a potem wrócili do swojej nawijania.

Czy introwertycy są „uciskani”?
Powiedziałbym że tak. Po pierwsze, ekstrawertycy prezentują się w polityce, czuja się komfortowo w zawodzie, w którym mogą się wygadać. Przykładowo spójrzcie na George’a W.Bush’a, Bill’a Clinton’a. Wydają się tętnić życiem tylko w towarzystwie innych ludzi. Patrząc na politycznych introwertyków – Ci czuja się, jakby odgrywali rolę (czytałem, że wielu aktorów jest introwertykami). Introwerycy nie pasują do polityki.

Ekstrawertycy zatem dominują w życiu publicznym. Jak Calvin Coolidge miał zazwyczaj mówić; „Nie wiesz, że 4/5 naszych problemów zninkęłaby z naszego życia, gdybyśmy poprostu usiedli i nic nierobili?” (miał również zwyczaj mówić „Jeśli nic nie będziesz mówić, nie będziesz proszony o powtórzenie”. Jedyną rzeczą jakiej introwertyk nie lubi mówić bardziej niż mówienie o samym sobie jest powtarzanie po sobie).

W naszym społeczeństwie opanowanym przez ekstrawertyków, bycie otwartym, ekstrawertyzm uznawany jest za normalność, a za tym pożądane jest szczęście, zwierzanie się innym, przywództwo. Ekstrawertycy uznawani są za „hojnych”, „pełnych zapału”, „ciepłych” i „empatycznych”. Introwertyc uważani są za „powściągliwych”, „ostrożnych”, „skrytych”, „samotnych”, „małomównych”, „samodzielnych”, „zamkniętych” – wąskie, krzywdzące słowa, słowa, które sugerują emocjonalne skąpstwo i niższość osobowściową. Kobieca introwersja, jak sądzę, szczególnie musi na tym cierpieć. W pewnych kręgach, szczególnie na północnej, centralnej części USA (Midwest), mężczyzna może czasami uciec od tego, co Oni nazywają silnym i cichym typem; introwertyczna kobieta, posiada mniej alternatyw, a są one nawet mniej prawdopodobne niż u mężczyzn ze względu na to, iż kobiety są bardziej postrzegane jako nieśmiałe, zamknięte w sobie, harde. (…)

Jak mogę wprowadzić introwertyka w swoje życie wspierając go i dażąc szacunkiem jego wybory?
Po pierwsze, to nie wybór. To nie styl życia. To „orientacja”.
Po drugie, gdy zauważysz introwertyka zagubionego w myślach, nie zadawaj pytań typu „Co jest?”, „wszystko ok?”.
Po trzecie, nic więcej nie mów.

Tłumaczone  z
www.theatlantic.com/doc/200303/rauch

Teoria ta ujawnia się niemal w każdym aspekcie życia. Przykładowo w małżeństwie, jeżeli mąż odpowiada za utrzymanie rodziny, pieniędzmi dysponuje żona. Można powiedzieć, że według owej teorii – im więcej mąż zarabia, tym więcej ma żona do powiedzenia. I rzeczywiście, w większości wypadków się to potwierdza. W „Psychologia Miłości” Bogdan Wojciszke podaje ponadto dodatkowy ciekawy przykład odnośnie wypadków samochodowych: Ofiary, które nie przyczyniły się do wypadku niejednokrotnie obwiniają siebie o to co je spotkało.

Ale nie o takie skutki mi chodzi.

Niestety najbardziej ranią bliscy. Przemoc psychiczna czy fizyczna najczęściej spotyka nas od osób nam doskonale znanych, a czasem od samego rodzeństwa, bądź nawet częściej rodziców. Przykre jest to, iż dziecko niedoznające dóbr od rodziców zaczyna wierzyć w to, iż zasługuje na takowe traktowanie bądź jest przekonane, że niezasługuje na to, by być traktowanym lepiej. Z tego powodu DDA nie potrafią przyjąć awansu w pracy a wykorzystywana dziewczynka zaczyna wierzyć w swoje „przeznaczenie”…

W świetny sposób działanie teorii sprawiedliwości opisuje wstęp do artykułu „Niszczyciele własnych marzeń” na portalu charaktery.eu (Polecam przeczytać cały artykuł)
„Wychowywanie w rodzinie wpływa na to, jak traktujemy samych siebie, czego spodziewamy się od innych i jakimi sposobami osiągamy własne cele. Zwykle traktujemy siebie w sposób, w jaki zajmowano się nami, gdy byliśmy dziećmi, a od innych spodziewamy się tego, co otrzymywaliśmy wówczas od najbliższych. Te dziecięce nawyki przeniesione w dorosłe życie niejednokrotnie psują nam związki, utrudniają karierę i zdają się potwierdzać przekonanie: jestem do niczego. Ten mechanizm – charakterystyczny dla Dorosłych Dzieci Alkoholików – amerykańska terapeutka Janet Woititz, zajmująca się problematyką DDA, nazwała syndromem autosabotażu (self-sabotage syndrom).„

Jeśli masz za sobą przykre doświadczenia i stale napawają Cie myśli podobne do wyżej wymienionych musisz być świadom, iż z pewnością nie zasłużyłeś na to co Cie spotkało. Nikt nie jest idealny i nikt nigdy nie był, każdy ma wady i zalety. Nie możesz się obwiniać za to co Cie spotkało.

Mam nadzieję że idea działania j teorii została zrozumiana, a dzięki temu ograniczający jej wpływ na nasze funkcjonowanie zostanie zminimalizowane.

Cały film natomiast można obejrzeć tutaj

John Cacioppo starał się znaleźć przyczyny tego, dlaczego introwertycy potrzebują mniejszej ilości czasu spędzanego z drugą osobą z psychologicznej strony. Niestety nie udało mu się takowych odnaleźć. Obecnie wiadomo, iż introwertycy wykazują większą aktywność tworu siatkowatego mózgu. W przeciwieństwie do ekstrawertyków, których twór siatkowaty nie wykazuje takowej, nie potrzebują Oni go stymulować dodatkowo przez kontakty z innymi osobami. Niestety introwertycy często są samotni, brakuje im drugiego człowieka a w kontakcie z nieznajomą osobą, czują się niezręcznie, czują się zagrożeni i najczęściej chcą jak najszybciej opuścić towarzystwo.

Jeszcze jedna plama.
Precz, plamo przeklęta! Precz! Mówię.
Cóż to? Czyż te ręce nigdy obmyć się nie dadzą? „
W. Shakespear „Makbet”

Niektórych z nas na co dzień nękają nawracające lub nieustępujące myśli , które są niepożądane, a pojawiają się w świadomości mimo prób ich ignorowania, kontrolowania, wypierania.
Czy myśli te przyjmują charakter obraźliwy, budzący niepokój i lęk, a ponadto są nużące i wyczerpujące? Czy wielokrotnie odczuwamy w ciągu dnia przymus wykonania konkretnej czynności?

Jeśli wymienione objawy są elementem egzystencji człowieka i stanowią przeszkodę w jego prawidłowym funkcjonowaniu, należy podejrzewać występowanie zespołu chorobowego zwanego zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym (ZOK lub OCD-z ang.), potocznie zwanym nerwicą natręctw.

Czym są natręctwa i kompulsje?
Natręctwa odbierane są jako bezsensowne, obce wtręty w psychikę doznającego je człowieka. Najczęściej są to myśli o gwałtownych czynach, jakich mogłaby się dopuścić osoba ich doznająca, o obrazoburczych wyobrażeniach, o skalaniu słowem czy zachowaniem.
Owym natręctwom towarzyszą często kompulsje, czyli przymusy wykonywania określonych czynności. Są one przeważnie bezsensowne i przyjmują charakter stereotypów lub rytuałów. Osoba wykonująca je świadoma jest absurdalności tych czynności, lecz ulega im, aby zmniejszyć i rozładować dręczące napięcie psychiczne. Kiedy jednak próbuje zaprzestać przymusowych działań, doświadcza tak znacznego niepokoju, który nieustannie narasta, że w ostateczności wykonuje ów rytuał, rozładowując wewnętrzny dyskomfort.

Pojawienie się natręctw, obsesji, kompulsji, ich wielka różnorodność, częste odniesienie do egzystencjalnych problemów ludzkich, związane z nieomal wszystkimi znaczącymi chorobami psychicznymi, tworzy konglomerat objawów trudnych do wytłumaczenia, wręcz groźnych i tajemniczych.

Należy pamiętać o szerszym, kulturowym aspekcie natręctw, związanych z nimi lęków i stereotypowych działań, powołując się na słowa Freuda:
„W życiu społecznym tendencje anankastyczne ujawniają się w formie rytuałów, a więc czynności wykonywanych stereotypowo. Trzymanie się utartej ścieżki rytuałów broni człowieka przed lękiem, który występuje lub przynajmniej powinien występować w jego pojęciu z władzą boską lub ludzką. Rytuał występuje w kulturach religijnych, w wojsku, na dworach królewskich, itd. Przekroczenie lub niedopełnienie rytuału wywołuje lęk, jakby samo zejście z tej magicznej drogi stanowiło przestępstwo.”

Ustalono zespół objawów świadczących o zachorowaniu na ZOK :

1. Pojawiające się myśli, wyobrażenia czy impulsy do działania mają dla człowieka nieomal zawsze przykry charakter.
2. Próby przeciwstawiania się im są prawie zawsze nieudane.
3. Kompulsje są zazwyczaj odbierane jako niepotrzebne i bezsensowne działanie, lecz konieczne do zrealizowania.
4. Kompulsje u swej podstawy mają zazwyczaj strach przed niebezpieczeństwem, które może choremu zagrażać. Powtarzanie określonych rytuałów zachowania ma temu zagrożeniu zapobiec.
5. Myśli te, wyobrażenia i impulsy do działania prawie zawsze wywołują lęk i niepokój.
6. Pojawiające się niekiedy niepewność, wątpliwości i tendencje do perfekcjonizmu, nadmiernej skrupulatności, drobiazgowości, sprawdzania i korygowania podjętych czynności należy wiązać z występowaniem osobowości anankastycznej.

Transkulturowy aspekt ZOK
Zespoły natręctw są poważnym społecznym problemem, a zachorowanie na nie stwierdza się dwukrotnie częściej niż na schizofrenię. Czynniki kulturowe mogą odgrywać ważną rolę w częstości pojawiania się ZOK w różnych krajach. Stwierdza się wyraźne powiązania między ZOK a ED u japońskich kobiet (anorexia nervosa i bulimia nervosa). W Teheranie u chorych zdiagnozowano :sprawdzanie, kontrolowanie, przeliczanie połączone z permanentnym wątpieniem. Mimo różnic kulturowych i religijnych objawy irańskich badanych są podobne do tych, jakie miewają Europejczycy.

W przeprowadzonych badaniach trans kulturowych nad zespołem natręctw można stwierdzić:

• Częstość występowania tego zespołu nieomal we wszystkich krajach na świecie jest podobna i waha się od 1 do 2 % ogólnej populacji.
• Około połowa chorych cierpi również na depresję
• Przeciętnie u 1/3 badanych stwierdzono wcześniej występowanie osobowości obsesyjno- kompulsywnej
• Większość cierpiących ma obsesje związane z zarażeniem, zabrudzeniem czy zbrukaniem, a także na tle religijnym
• Mycie rąk, oczyszczanie przedmiotów i pomieszczeń to najczęściej opisywane kompulsywne rytuały.

Najczęstsze objawy obsesyjno-kompulsywne

Obsesje:

• Obawy o zarażenie
• Natrętne wątpliwości
• Natrętne myśli o zdrowiu
• Natrętne dążenie do symetrii
• Obawy przed możliwością agresji
• Obsesje na tle seksualnym

Kompulsje:

• Sprawdzanie
• Mycie
• Przeliczanie
• Natrętne pytania
• Natrętna dążność do symetrii
• Kompulsywne zbieractwo
• Natrętne porównywanie

Dla wielu poetów i pisarzy własne obsesje mogą również być materiałem i inspiracją do powstania dzieła. Za nieodzowny przykład można podać Charles’a Baudelaire’a, , który od dzieciństwa starał się odrzucać wszelkie nienawistne zakazy. Nie ulega wątpliwości, iż miał on obsesję śmierci, usiłował nawet popełnić samobójstwo. Nie potrafił oddzielić ohydnych obrazów nieuniknionego rozkładu. Okresowo nękały go dręczące wyrzuty sumienia. Swoje obsesje i lęki wykorzystywał jako źródło literackiej inspiracji.

1/3 społeczeństwa z ZOK cierpi na natręctwa związane z wyznawanym kultem i są zależne od stopnia zaangażowania, czyli religijności.

Oto historia Pana Zbigniewa, który uwikłany był w natręctwa o treści religijnej:

„W wieku 72 lat Pan Zbigniew zgłosił się do psychiatry. Powodem była uciążliwa bezsenność trapiąca go od kilku miesięcy. Przed 3 laty miał podobny okres, ale bezsenność była łagodniejsza i po lekach od internisty ustąpiła. Tym razem poza bezsennością pojawiły się niepokojące natręctwa, które również napawały go lękiem. Pan Zbigniew był człowiekiem wierzącym i praktykującym. Ostatnio nie mógł jednak przystępować do komunii, w obawie, że może wypluć hostię w czasie komunii. Ponadto miał wrażenie, że może coś wykrzyczeć w trakcie mszy. Z tego powodu zaprzestał chodzenia do kościoła i obarczył się winą za grzeszne myśli. Będąc rencistą i mając uregulowane życie nie mógł się dopatrzyć źródła owego stresu. „

Rytuały religijne, podobnie jak i zachowania neurotyczne, mogą być wykorzystywane do represjonowania instynktownych impulsów człowieka. Religijność może mieć dwa wymiary: osobiste zaangażowanie religijne lub zewnętrzne jedynie jako uczestniczenie w nabożeństwach.
Nie ulega wątpliwości, iż głęboka wiara odgrywa rolę w powstawaniu stanów lekowych, panik.

Neuroobrazowanie mózgu w ZOK
Większość wykonywanych badań pacjentów z ZOK przy stosowaniu technik neuroobrazowania mózgu wykazywała hipermetabolizm kory mózgowej w okolicach nadoczodołowych, przedniej części zakrętu obręczy, wzgórza wzrokowego i jader podkorowych. Techniki neuroobrazowania mózgu pozwoliły stwierdzić, że grupa pacjentów z natręctwami uzyskuje wyniki zbliżone do grupy z zespołem Tourette’a.

U mężczyzn pierwsze symptomy OCD pojawiają się zazwyczaj wcześniej, natomiast u kobiet pierwsze objawy mają gwałtowniejszy charakter i cechują się ostrzejszym przebiegiem. Ponadto u mężczyzn po okresie nękających natręctw częściej pojawia się faza hipomaniakalna. Kobiety zaś częściej skarżą się na przebyte wcześniej zaburzenia odżywiania. Bardzo prawdopodobne jest przenoszenie występujących zaburzeń przez te same geny. Występowanie ZOK w starszym wieku związane jest z pojawieniem się uszkodzeń w korze czołowej.

„Wiadomo od dawna, że nieleczony ZOK może prowadzić do ciężkiej depresji wraz wynikającymi z niej konsekwencji. Świadczyć o tym może dziwaczne i tragiczne życie jednego z najbogatszych Amerykanów ubiegłego stulecia, człowieka wielkich osiągnięć i bogactwa, ale jednocześnie obdarzonego wielkim cierpieniem- Howarda Hughesa.
W latach czterdziestych zaczęły go niepokoić obsesje, które z czasem nasiliły się i przybrały monstrualne postacie. Mając sporą sumę pieniędzy, cały swój pałac, wraz ze służbą, wprzągł w swe dziwaczne obsesyjne rytuały. Aby używać jakiegokolwiek przedmiotu domowego musiano stosować się rygorystycznie do określonych czynności, które Hughes zawarł w swoim regulaminie.
Aby wręczyć mu łyżkę, służba musiała ją zwinąć w bibułkę i zakleić taśmą celofanową ,a następnie zapakować w kolejną bibułkę. Do jedzenia H. nie zdejmował tego opakowania.
Budzić go mogła tylko upoważniona osoba. Szczypała go w tym celu przez 8 higienicznych chusteczek w duży palec u nogi. Ponadto stosował ścisłe głodówki, nie pozwalał obcinać paznokci u nóg i rąk, tak że urosły one do groteskowych wymiarów. Zmarł w 1976 r, a czasie autopsji stwierdzono , że miał w ramionach wbite wiele odłamków złamanych igieł do wstrzyknięć podskórnych. Po śmierci nie można było go rozpoznać. Jego identyfikacji musiano dokonać na podstawie linii papilarnych”

Obraz życia chorych przeżywających gehennę natręctw często bywa dramatyczny.
Oto relacja kobiety z jej czynności, jakie wykonuje każdego poranka (stałe sprawdzanie, przeliczanie i podobne rytuały, bardzo utrudniające życie codzienne).

„W nocy kładę się i wstaje z łóżka 4 razy. Zakładam i wyjmuję soczewki 4 razy, potem ścielę łóżko, składam pościel 4razy. Układam poduszki 4 razy, odciągam łóżko od ściany i przysuwam powrotem 4 razy, wygładzam narzutę 4 razy. Idę do toalety, podnoszę i opuszczam pokrywę 4 razy, myję ręce 4 razy. Czyszczę soczewki 4 razy, myję zęby i szczotkuję włosy 4 razy. Przy śniadaniu przystawiam krzesło do stołu 4 razy, odmawiam różne modlitwy 4 razy. Odkładam nóż i widelec podczas posiłku 4 razy, zużywam 4 łyżeczki kawy i mieszam kawę 4 razy., itd”

ZOK u dzieci
Rytmiczne ruchy i rytuały są szczególnie zauważalne u dzieci. Jednak owych zachowań nie należy zawsze klasyfikować do zespołu natręctw. Czynności nawykowe są wykonywane w celu rozładowania napięcia psychicznego. Dzieci lubią mieć ścisłe określone rytuały kładzenia się do snu, zabaw, itd. Najczęściej spotykane zachowania u dzieci to: ssanie palca czy rogu poduszki, obgryzanie paznokci, kręcenie kosmka włosów na palcu, połykanie powietrza, liczenie, dotykanie, sprawdzanie czy kołysanie ciałem. Dzieci odczuwają naturalną potrzebę nawiązania kontaktu emocjonalnego z otoczeniem. Próbują rozmawiać, przekazywać odczucia za pomocą gestów, mimiki. Im jednak dziecko czuje się bardziej zagubione, niepewne, tym język przekazu staje się trudniejszy. Przeprowadzone obserwacje w grupach dzieci pozwoliły ustalić istnienie sytuacji, które zwiększają prawdopodobieństwo ssanie palca. To m.in. zbyt długie przerwy między posiłkami, czy zbyt szybkie karmienie piersią. Kołysanie się dziecka, rytmiczne poruszanie głową lub całym ciałem ma działanie uspokajające. Czynność ta jest wykonywana szczególnie często u dzieci zaniedbanych, czy też z chorobą sierocą.

Zespół natręctw jest jedną z częściej występujących dolegliwości psychicznych i mniej więcej połowa populacji dorosłych podaje występowanie pierwszych objawów właśnie w dzieciństwie. Młodzi często ukrywają swe natręctwa, zwłaszcza jeśli ich treść przyjmuje charakter bluźnierczy, przykry i karygodny.

Niektóre dzieci mogą w pewnym zakresie kontrolować swoje zachowanie i myśli, ukrywać w czasie przebywania w miejscach publicznych, a w pełni ujawniać w domu. Wywiady psychologiczne przeprowadzone z rodzicami ujawniły, że często dzieci demonstrowały dziwne i niezrozumiałe zachowania nawet kilka lat wcześniej, np. odmawiały zmiany ubrania, żądały powrotu do domu określona drogą ,a próba zmiany budziła płacz i agresję. Powyżej 4 roku życia dzieci zaczynają ujawniać typowe natręctwa- lęk przed zabrudzeniem, zakażeniem. Najbardziej typowe kompulsje to mycie, czyszczenie, sprawdzanie czy odliczanie szczęśliwych liczb. Stosunkowo często dzieci cierpią na depresję oraz zaburzenia odżywiania. Z badania dorosłych, którzy w dzieciństwie borykali się z obsesyjnymi myślami, wiadomo że w latach późniejszych występowały u nich inne zaburzenia, m.in. zespół Tourette’a, depresja endogenna, stany lękowe, uzależnienie od alkoholu lub narkotyków, nadpobudliwość, dysmorfofobia, anoreksja itp. Zdaniem psychiatrów każdy przypadek z natręctwami u dzieci powinien być sygnałem do pogłębionej diagnozy badania losów dziecka w ciągu następnych lat.

Spektrum zespołu natręctw
Zaburzenia psychiczne, związane z występowaniem obsesji i stereotypów, które nie dają się diagnozować jako zespół natręctw, zaliczane są do tzw. „spektrum zespołu natręctw”. Twórcą tejże koncepcji jest Eric Hollander.

Do spektrum tych zaburzeń zalicza się:

• Zaburzenia hipochondryczne
• Zespół depersonalizacji / derealizacji
• Zespół Gil de la Tourette’a
• Zespół Aspergera
• Pląsawicę Sydenhama
• Niektóre typy padaczki.
• Trichotillomanię
• Kleptomanię
• Obsesyjne zakupy
• Dysmorfofobię
• Anoreksję
• Bulimię
• Autyzm
• Psychozę schizo- obsesyjną
• Nałogowy hazard
• Chorobę Huntingtona
• Obsesyjne samouszkodzenia
• Osobowość borderline

Dysmorfobia
Za dość intrygujące zaburzenie, dotykające wiele osób, uważa się dysmorfofobię. Dolegliwość tą charakteryzuje się jako obsesję połączoną z niezadowoleniem i poczuciem zmiany własnego ciała. Urojeniowemu przekonaniu towarzyszy ponadto natrętne i uporczywe zaabsorbowanie tym przekonaniem, w połączeniu z przykrym stresem. Jednostki cierpiące na zaburzenie zbliżone do hipochondrii często rytualizują czynności związane z poprawianiem własnego wyglądu i maskowaniem urojonych defektów urody: nakładanie makijażu, przeglądanie się lustrze, specyficzne obcinanie włosów, nałogowe składanie wizyt lekarskich.
Ofiarą nadwrażliwości na punkcie swej urody był mi.in Cyrano de Bergerac, o czym świadczy jego dzieło:

„Bądźcie zdrowi
Lub- czemu tak przyglądacie się memu nosowi?
Co w nim tak dziwi?
Czy miękki jest jak trąba i jak ta się chyli, kołysze się?
Może na kształt dzióba sowiego zakrzywiony- to się nie podoba?
Chrostę możeś ujrzał- i to ci zawadza?
Hę? Może mucha po nim się przechadza?
Dla ciebie nadzwyczajność? Fenomen? Proszę?
A czemu, chciej mi wytłumaczyć nie mają nosa mego twe oczy zobaczyć?
Waść się brzydzisz? Czy może wydaje się waści niezdrowy w kolorze?
Wstrętny w kształcie? Wiec czemu-ć służy za przedmiot ponizania?..a!…pewnie za duży?

Słuchaj, durniu! Nos okazały!
Nędzniku płaskonosy! łotrze ciasnogłowy?
Byś wiedział, żem jest dumny z takiej przybudowy,
Gdyż wielki nos dowodem bywa niewątpliwym,
Że ten co go posiada, jest człowiekiem tkliwym, dowcipnym, dobrym, mężnym, uprzejmym i hojnym jak ja,
A czem trutniu- o to bądź spokojnym-
Nie będziesz nigdy życiu, gdyż twa gęba wstrętna,
Której tu wyżej karku szuka dłoń pamiętna-
Jej także polotu brak jest oczywisty,
Liryzmu, barwnych linii i dumy ognistej
Po krótce : jest bez nosa, jak to, czego niżej
Twych pleców but mój szuka?”

Podstawy do zdiagnozowania dysmorfofobii :

• Zaabsorbowanie wyimaginowanym defektem swego wyglądu.
• Owo zaabsorbowanie jest związane z poczuciem stresu i powoduje upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego, itd.
• Owego zaabsorbowanie nie można wyjaśnić innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci zgłaszający się do psychiatry zazwyczaj już byli u wielu innych specjalistów- dermatologów, chirurgów plastycznych, ortopedów. Uświadomieni, iż domniemane zmiany chorobowe są wyłącznie chorą imaginacją, zgłaszają się dopiero po poradę do psychiatry.

O dysmorfofobii najczęściej świadczą:

• Dolegliwości dotyczące skóry i włosów
• Obsesyjne sprawdzanie się w lustrze
• Złe funkcjonowanie społeczne
• Próby samobójcze
• Nieefektywne zabiegi dermatologiczne

Dysmorfofobiczny charakter mogą się mieć także przekonania transseksualistów. Ich uparte dążenie do operacyjnej zmiany płci, godzenie się na liczne zabiegi i cierpienia wydają się jeszcze potwierdzać takie przekonanie.

W porównaniu z ZOK jednostki z dysmorfofobią zazwyczaj mają bardziej obniżone poczucie własnej wartości, częściej wykazują objawy depresji i skłonności samobójcze.

Zespół tików głosowych i ruchowych (Gilles’a de la Tourette’a)
Zespół ten charakteryzuje się występowaniem licznych tików ruchowych, z jednym lub kilkoma tikami głosowymi. Tiki głosowe cechują się eksplozywnym powtarzaniem takich objawów jak pochrząkiwanie, mruczenie, wykrzykiwanie obscenicznych słów lub zdań. Niekiedy towarzyszą temu echopraksje, pojawiające się już we wczesnym dzieciństwie.
Uważa się, iż zespół Tourette’a dotyka osoby wyjątkowo uzdolnione, czego dowodem może być Amadeusz Mozart. Słynął on przede wszystkim z używania obscenicznych słów, wyrzucanych z siebie bez skrępowania, głośno i z wielką uciechą. Towarzyszyły temu napady nieokiełznanego śmiechu. Kompozytora cechowała ponadto hiperaktywność ruchowa połączona z wyraźnymi deficytami uwagi oraz tikami. Mozart przechodził w dzieciństwie wiele infekcji dróg oddechowych, które były powodem wystąpienia różnych tików zachowań tourettowskich (koncepcja PANDAS).
W okresie młodzieńczym występowało u niego największe nasilenie wypowiedzi skatologicznych (wulgarnych).

Moll i Rothenberger uważają, iż zarówno w zespole Tourette’a, jak i ZOK, patologia dotyczy podobnych obszarów mózgu (połączeń korowo- striatalono- thalmiczno- korowych). Jednak różnice między obydwoma zaburzeniami są dość znaczne. Tiki mają charakter napadowy. Wykrzykiwanie obscenicznych słów, przekleństw i złorzeczeń utrudnia choremu egzystencję. Lekarze amerykańscy próbowali zaradzić tikom głosowym nastrzykując mięśnie krtani minimalnymi dawkami jadu kiełbasianego , który poraża częściowo mięśnie krtani odpowiedzialne za głos. W efekcie tych zabiegów pacjent mówi półgłosem.

Hebebrand, Klug i Remschmidt z Marburga podkreślają rolę czynnika genetycznego w powstawaniu zespołu Tourette’a. Częstotliwość występowania tego schorzenia wśród młodzieży wynosi około 0,15 %. Stosunek chorujących chłopców do dziewczyn wynosi 6:1. Jak dotąd nie udało się wskazać konkretnych genetycznych uwarunkowań tego schorzenia.

Reansumując, natrętne myśli przyjmujące patologiczny charakter potrafią zmienić człowieka w skrupulanta, wiecznie wszystko sprawdzającego, a często też i mizantropa.
Choć wydawałoby się, iż natręctwa, obsesje i kompulsje trwale napawają lękiem oraz utrzymują w bezsensowności bytu cierpiące na nie osoby, można się od nich uwolnić, poddając się terapii behawioralnej, kognitywnej, farmakologicznemu leczeniu lub zabiegom psychochirurgicznym.

Artykuł napisany został w oparciu o książkę „Natręctwa ,obsesje i kompulsje” Janusza Krzyżwoskiego.
Artykuł został napisany przez Joannę Szymańską (curly_joey)

Systemem odpowiadającym za to jakie reakcje będziemy objawiać według danego bodźca są mechanizmy obronne. Mechanizmem obronnym, który tutaj rozwinę jest Psychologiczny Mechanizm Obronny (PMO).

Psychologiczny mechanizm obronny pełni rolę „Antywirusa” (Przemieniecki „Psychologia Jednostki”), który blokuje informacje mogące spowodować wystąpienie dysonansu psychicznego bądź zagrażających naszemu życiu. Informacją powodującą ból psychiczny może być sama negatywna informacja o nas samych bądź przykładowo krzywda drugiej osoby. Z pewnością pojawiły się tutaj protesty wielu czytelników „To dlaczego tak wielu ogląda przemoc?”. Pominąwszy to, iż ludzie bardziej preferują notkę emocji, największy wpływ ma tu aktywność obecnego mechanizmu. To właśnie jego intensywność stwarza różnice w reakcji na ten sam bodziec przez różne osoby. Największa aktywność zauważana jest u osób chorych na aleksytymie. Osoby te mają tak silny mechanizm obronny, iż nie odczuwają nawet własnych emocji. Jak wielki wpływ ma to na krzywdę wobec drugiej osoby często zauważyć można w mediach. Pamiętam, całkiem niedawno, jak w USA aresztowany został człowiek, który zabił 300 osób, zeznając; „nic nie czułem, wykonywałem tylko swoją pracę”. Przykład mocny, by pokazać siłę tego mechanizmu, jednak w miarę rozwoju wewnętrznego i rozwijania wiedzy na temat mechanizmów, wpływ PMO zaczniecie zauważać także u siebie.
Podam inny, jednak coraz częściej widoczny w dzisiejszym świecie, ze względu na rozwój technologii i coraz większą ilość ludzi cierpiących na nieśmiałość przykład. PMO może chronić osobę samotną przed miłością. Umysł pewniej się czuje przy czymś co zna i często będzie stawał w obronie przed nieznanym. Ten strach przed nieznanym również zauważany jest przykładowo przy kobietach, które część życia spędziły z mężem alkoholikiem, znęcającym się psychicznie i fizycznie nad nimi. Bywa, iż nie potrafią się związać z osobą normalną, gdyż nie znają takiego życia, same jednak nie potrafią wyznać przyczyny tego.

Gdyby nie PMO, prehistoryczny człowiekowaty nie przetrwałby do dzisiejszych czasów. PMO podpowiadał mu w jakich sytuacjach musi uciekać a w jakich walczyć, uruchamiając mechanizm walki lub ucieczki. Atawizm ten przekłada się na dzisiejsze czasy, jednak ewolucyjnie pozostaje w dużej części w tamtym okresie naszego istnienia. Sytuacje przysparzające nam ból psychiczny są szybko przez mechanizm ten wyłapywane, co przekłada się na naszą reakcję – unikanie takowych sytuacji, odejście w miejsce bezpieczne. Natomiast w momencie, gdy nie jest to możliwe zauważyć można nawet wzrost agresji (najsilniejsza forma obrony). Dla osoby o silnym PMO samo przeczytanie tego artykułu stwarzałoby wiele bólu i jak się domyślam, osoby te pewnie nie doszły do TEJ części tekstu. A jeśli tu jesteś i czujesz wewnętrzną rozterkę, to wiesz co jest tego przyczyną.

Oczywiście psychologiczny mechanizm obronny pełni bardzo ważną rolę w dzisiejszych czasach, jednak wiadomo, iż antywirusy nieraz błędnie definiują program i go blokują. A w dzisiejszych czasach, przy takim natłoku informacji o to nie trudno.

Nadmierna aktywność psychologicznego mechanizmu obronnego widoczna jest u dzieci, które w okresie dzieciństwa nie doznały miłości od rodziców i to mniej inaczej jest przyczyną napisania tego posta, by uświadomić ludziom jaką krzywdę nieraz czynią dziecku. Aktywność tego mechanizmu przekłada się na lęk przed okazywaniem miłości i jej akceptacją. Ten lęk zauważany jest u dzieci, które wychowywały się w tak zwanej fazie negacji przywiązania (Wojciszke, 1994). Faza ta spowodowana jest odrzuceniem dziecka przez matkę, brakiem empatii, brakiem zainteresowania. System przywiązania dziecko-matka przekłada się na życie dorosłe i odzwierciedlany jest wobec osoby którą darzymy uczuciem miłości z wzajemnością zachowując wiele podobieństw (Shaver i in., 1988). Dziecko, którego system przywiązania opierał się na fazie negacji przywiązania do matki będzie miało duże problemy z akceptacją miłości. Widoczny jest tu mechanizm „odrzucam by nie być odrzuconym”.

Serfując po internecie można spotkać wiele postów zrozpaczonych matek, których adoptowane córki odrzucają ich miłość. Dzieci takie, a w późniejszym życiu osoby dorosłe ukrywają swoje emocje, a jest to zauważalne również w momencie gdy druga osoba w związku otwarcie mówi o swoich uczuciach (Wojciszke, 1994)

Z praktycznego punktu widzenia, polecić mogę świetny film „Buntownik z wyboru” (w ang nazwie „Good Will Hunting”).
Buntowniczy chłopak broni się przed miłością aż do momentu, w którym poznaje przyczyny swojego zachowania. Zauważalna również jest nutka „Identyfikacja z agresorem”.

Jak widać z praktycznej i teoretycznej strony dzieciństwo przekłada się na życie dorosłe. Kolejno dorosłe dzieci wychowują w podobny sposób swoje dzieci (np. „Ja sam na wszystko musiałem zapracować”). Aby pomóc osobie skrzywdzonej, niezbędna jest wiedza o mechanizmach i ich funkcjonowaniu. Więcej na temat samego PMO można przeczytać w książce Józefa Przemienieckiego pt. „Psychologia Jednostki”. W dużym stopni moja wiedza na temat PMO pochodzi właśnie z tej książki. Co przełożyło się na ten artykuł.

autor zdjęcia: Michał Walczak
źródło: Fotorzepa

Czytałem badania, według których u dzieci jedzących przez okres 3 lat 3 razy w tygodniu rybę zauważono wzrost poziomu IQ o wartość 11 punktów.

Jak udowodniono korę mózgową w dużej części buduje jeden z kwasów omega3 – DHA. Podobną budowę chemiczną ma do niego tłuszcz trans, co pociąga za sobą katastrofalne skuti. Bowiem organizm nie rozpoznaje tych dwóch kwasów, i gdy brakuje DHA, tłuszcze trans są wykorzystywane do budowania komórek nerwowych.

Innym ważnym faktem jest to, iż u osób popełniających samobójstwa bądź z zbyt dużymi lękami, depresją zauważany jest wyraźnie niższy poziom komórek nerwowych miej inaczej w hipokampie. Ponadto układowi limbicznemu szkodzi duże stężenie kortyzolu, a więc stres.

Jak potwierdzono w wielu badaniach omega3 obniża podatność na stres oraz pozytywnie wpływa na zachowanie: obniża agresywność oraz frustrację jednostki, dzięki czemu mamy możliwość w większym stopniu kontrolować wpływ ciała migdałowatego na myślenie konwencjonalne – korę mózgową (połączenie ciało migdałowate-kora mózgowa jest silniejsze niż połączenie kora mózgowa-ciało migdałowate; dlatego na przykład gdy jesteś zły, widzisz świat w ciemnych barwach). Badanie, które moim zdaniem w świetny sposób uwydatnia wpływ omega3 na mózg znalazłem przeglądając świetny blog neurotyk.net na którym można znaleźć naprawdę wiele ciekawych informacji. Z tego względu nie będę powielać treści już tam znajdujących się. Zainteresowanych zapraszam: www.neurotyk.net/2009/04/zryj-rybe/

Na podstawie zajść w powyższym eksperymencie powstała książka zatytułowana „Lucifer Effect”, w języku polskim „Efekt Lucyfera” – The Lucifer Effect: Understanding How Good People Turn Evil

Książka opisuje sposób, w jaki zwykli, dobrzy ludzie przeistaczają się w ludzi zdolnych czynić rzeczy, których nie bylibyśmy w stanie sobie wyobrazić. Na podstawie wielu historycznych oraz nie dawnych wydarzeń wysuwa kilka czynników, które powodują tę zmianę:

1. Bezmyślne stawianie pierwszego małe kroku
2. Dehumanizacja innych
3. Anonimowość
4. Zmniejszenie osobistej odpowiedzialności
5. Ślepe posłuszeństwo wobec autorytetu
6. Bezkrytyczne przystosowanie do norm panujących w grupie
7. Pasywna tolerancja zła poprzez bezczynność bądź obojętność
8. Po części nowa, nieznana sytuacja

Występowanie każdego czynnika zwiększa skłonność jednostki do drastycznego zachowania. Przykładowo; dehumanizacja występuje niemalże na każdej wojnie („żółtki”;”karaluchy”). Osobie dokonującej zabójstwa łatwiej jest myśleć iż zabił „żółtka” niż człowieka.

Zainteresowanych przebiegiem wyżej wymienionych procesów odsyłam do zakupu książki. Dodatkowe informacje można znaleźć na stronie poświęconej książce: www.lucifereffect.com

Philip Zimbardo: Why ordinary people do evil… or do good:

Świetnym uzupełnieniem tematu jest film „Pięć kroków do tyranii”

Zapraszam do komentowania prac oraz dzielenia się informacjami, spostrzeżeniami. Miło będzie wysłuchać zdania drugiej osoby i poznać jej punkt widzenia.

Pozdrawiam
Paweł Wątor